•  

    Wat een schok! De mededeling dat Ton Triepels was overleden kwam hard en totaal onverwacht aan. “Dat kan niet. Gisteravond nog gezien. Gisteravond nog bij hem aan tafel gezeten. Gisteravond nog iets gedronken met hem.” Dat zijn reacties die we direct van leden kregen.

    Hij was aanwezig in de Jaarvergadering van de vereniging. Hij stemde in met het aftreden van 5 mensen en het benoemen van 5 nieuwe bestuursleden. Hij genoot van het samenzijn met andere mensen van de vereniging.  

    Ton was een graag geziene persoon en persoonlijkheid binnen de vereniging. Lid sinds 1 september 2004. Zelf niet gevoetbald, maar wel de zonen Dennis en Patrick Hij voelde zich direct thuis bij RKVV Haelen. Naast het feit dat hij genoot van het voetbalspel ging hij direct aan de slag als vrijwilliger. De verzorging van de entree nam hij voor zijn rekening. Secuur en stipt op tijd vervulde hij deze taak bij alle thuiswedstrijden van Haelen 1. Hij verzorgde de kaartjes en de jaarkaarten. Hij zorgde voor publicaties aan het entreehuisje. Trots wist hij na elke wedstrijd te zeggen hoeveel mensen er betaald naar binnen waren gekomen.

    Toen er in september 2011 een nieuwe kantinecommissie in het leven werd geroepen zei Ton ja op de vraag om daarin de financiën voor zijn rekening te nemen.

    Dat was een taak die hij met uiterste precisie uitvoerde. Daarbij vaak geholpen door zijn vrouw Corry. Dubbelchecken was belangrijk. Geen cent kwam er bij hen tussenuit. Zelf helemaal een systeem opgebouwd waarbij tellen, rekenen, controleren en vastleggen belangrijke items waren. Als je zo’n werk goed doet, dan komen er meestal nieuwe zaken bij. En zo ook bij Ton. Het bijhouden van de consumptiebonnen, het verstrekken van de tassen aan de kantinemensen, het bij hem thuis laten halen en brengen van die kantinetas en het rondbrengen van de vergoedingen. Eerst op de fiets of auto, later in zijn scootmobiel. Hij was er trots op dat altijd alles klopte.

    Kritisch volgde hij de acties. Regelmatig werden mensen erop attent gemaakt dat “het zo eigenlijk niet de bedoeling was”. Maar altijd met het oog op kwaliteitsbewaking en altijd in het belang van de vereniging.

    Zeventien jaar heeft hij zich als vrijwilliger met grote passie ingezet voor de vereniging.

    Ton was een prettig persoon om mee samen te werken. Hij kwam graag op het sportpark als er nog meer mensen aan het werk waren, zoals de mensen van de onderhoudscommissie. Na de wedstrijd van Haelen 1 op zondag genoot hij ook van een 3e helft, zittend op dezelfde plek en meestal met dezelfde mensen om zich heen. Hij was ook een vaste bezoeker van activiteiten en vergaderingen. Een echte verenigingsvrijwilliger!

    Toen het fysiek slechter ging, bleek hij gelukkig iemand te zijn die minder keek naar wat niet meer kon, maar naar wat hij wel nog kon. Zo hebben we nog steeds van zijn kwaliteiten gebruik kunnen maken. Zoals we hem kennen was hij daar zelf ook blij mee. Snel opgeven was er gelukkig niet bij. “We zien wel, hoe lang ik het nog kan doen”, hebben we vaak van hem gehoord. Steeds weer werd er een mouw aangepast. En zeker mede dankzij de hulp van Corry.  

    En dan, ineens, zo plotseling, is het wel echt voorbij. Niet te bevatten. Niemand die zoiets had verwacht. Vrijdagavond op de vergadering bracht Corry hem naar de jaarvergadering en haalde hem later weer op. Hij vooraan in de gang zat te wachten op haar. Voor iedereen die daar voorbij kwam zal een “Tot ziens” helaas nooit meer mogelijk zijn.  

    Ook op maandagmorgen zullen we hem niet meer mogen ontmoeten. Hij genoot dan van de flauwekul die gemaakt werd tijdens de koffiepauze bij zo’n 10 tot 15 mensen. Heel veel zaken met “Nooit meer ….”, zullen we nu kunnen noemen. Op maandagmorgen 25 oktober was de sfeer tijdens de koffiepauze zwaar aangeslagen.

    We hopen dat onze prachtige herinneringen en ons verdriet de familie een klein beetje mogen helpen om dit zware verlies te dragen en een plekje te geven.

    Heel veel sterkte daarin gewenst.

     

    TON BEDANKT VOOR ALLES EN RUST ZACHT!